لالالالا گل مريم فداي تو مي شم هر دم
لالالالا گل نازم خودم رو من فدات سازم
لالالالا گل ياسم تموم عمر به پات وايسم
لالالالا گل مينا به عشق توست چشام بينا
لالالالا گل شب بو تويي خوشرنگ تويي خوشبو
لالالالا  گل پونه بابات مياد زودي خونه
لالالالا گل لادن همه خوبي به تو دادن
لالالالا گل نعنا فداي اون قد رعنا
لالالالا گل  لاله دوست داريم من و خاله
لالالالا گل چايي دوست داريم من و دايي
لالالالا گل زيره چرا خوابت نمي گيره؟
لالالالا گل خشخاش بابات رفته خدا همراش
بابات رفته سوي كرمون
تويي درد مرا درمون
لالالالا گل فندق جهازت هست توي صندوق
لالالالا گل سرخم مبادا تو بشي سر خم
لالالالا گل سنبل عزيز من تويي چون گل
لالالالا گلم هستي عزيز اين دلم هستي

 بازدید  از پست برق فرهنگ شهر به همراه مهندس جولا پور و مهندس  مهرجویان

 
روبروی ساختمان فنی مهندسی

 
پست برق فرهنگ شهر در شوشتر

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم               چه امید عبثی ...
 
                                              من چه دارم که تو را در خور ؟  هیچ !
                                              من چه دارم که سزاوار تو ؟   هیچ !

تو همه هستی من ،
تو همه زندگی من هستی
                                                 تو چه داری ؟    همه چیز 
                                              تو چه کم داری ؟   هیچ

آرزو می کردم ،  که تو خواننده ی شعرم باشی
   راستی شعر مرا می خوانی ؟
                       نه ، دریغا ، هرگز ...
                       باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی
                                                                                 کاشکی شعر مرا می خواندی ...

                                                                                   قسمتی از قصیده آبی ، خاکستری ، سیاه
                                                                                                                                         سروده ی حمید مصدق

دوستت دارم‌ها را نگه می‌داری برای روز مبادا،

  دلم تنگ شده‌ها را، عاشقتم‌ها را…

  این‌ جمله‌ها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمی‌کنی!

  باید آدمش پیدا شود!

 باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد!

 سِنت که بالا می‌رود کلی دوستت دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکرده‌ای و روی هم تلنبار شده‌اند!

 فرصت نداری صندوقت را خالی کنی.! صندوقت سنگین شده و نمی‌توانی با خودت بِکشی‌اش…

 شروع می‌کنی به خرج کردنشان!

 توی میهمانی اگر نگاهت کرد اگر نگاهش را دوست داشتی

 توی رقص اگر پا‌به‌پایت آمد اگر هوایت را داشت اگر با تو ترانه را به صدای بلند خواند

 توی جلسه اگر حرفی را گفت که حرف تو بود اگر استدلالی کرد که تکانت داد

 در سفر اگر شوخ و شنگ بود اگر مدام به خنده‌ات انداخت و اگر منظره‌های قشنگ را نشانت داد

 برای یکی یک دوستت دارم خرج می‌کنی برا ی یکی یک دلم برایت تنگ می‌شود خرج می‌کنی! یک چقدر زیبایی یک با من می‌مانی؟

 بعد می‌بینی آدم‌ها فاصله می‌گیرند متهمت می‌کنند به هیزی… به مخ‌زدن به اعتماد آدم‌ها!

 سواستفاده کردن به پیری و معرکه‌گیری…

 اما بگذار به سن تو برسند!

 بگذار صندوقچه‌شان لبریز شود آن‌‌وقت حال امروز تو را می‌فهمند بدون این‌که تو را به یاد بیاورند

 غریب است دوست داشتن.

 و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن...

 وقتی می‌دانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد ...

 و نفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛

 به بازیش می‌گیریم هر چه او عاشق‌تر، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر، ما بی رحم ‌تر.

 تقصیر از ما نیست؛

 تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شده‌اند

این نوشته از خودم نیست منبع خاصی هم نداره